Türkiye’de Güncel Sosyal Politika: Uluslararası Neo-liberal Yönetişim Sistemi Bağlamında “Workfare” Programları

Yazar: 
Osman Savaşkan
Program Bilgisi: 
Boğaziçi Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü
Mezuniyet Yılı: 
2007
Tez Danışmanı: 
Ayşe Buğra
Özet: 
Türkiye’de Güncel Sosyal Politika: Uluslararası Neo-liberal Yönetişim Sistemi Bağlamında “Workfare” Programları
Açıklama: 

Bu tez 1999 Marmara depremi ve 2001 ekonomik kriz sonrasi Dünya bankasi gibi uluslar arasi örgütlerin yaklasimina paralel olarak Türkiye’de gündeme gelen yoksullukla mücadele stratejilerinden “workfare” programlari üzerinde odaklanmaktadir. “Workfare” programlari, yoksullarin istihdam edilebilirliliklerini artirarak ve kredi mekanizmalarina ulasmalarini kolaylastirarak yoksullari piyasadabirer aktör haline getirmektedir. Böylelikle piyasa, yoksullukla mücadele programlari için etkili bir mekanizma olarak sunulmakta, bu da yoksullugu bizzat yaratan piyasanin sorgulanmamasina neden olmaktadir. Yoksullari piyasaya baglamaya çalismak, ayni zamanda yoksullukla mücadele programlari üzerinden sosyal politikayi yeniden tanimlamakta, sosyal politika neo-liberal hegemonyayi pekistirecek sekilde piyasayi yoksullarin hayatinda merkezi bir yere tasimaktadir.Tezde Türkiye’deki “workfare” programlari, uluslar arasi neo-liberal sosyal politika ortami göz önünde tutularak birbiriyle iliskili üç temel nokta üzerinden tartisilmaktadir. Ilk olarak, “workfare” programlari degerlendirilirken refah devletinden istihdam devletine geçisin Türkiye’deki yansimasi göz önünde tutulacaktir. kinci olarak “workfare” programlarinin yürütülmesi sirasinda sosyal politika aktörlerinin aralarindaki isbirliginin niteligi sorgulanacaktir. Uluslar arasi neo-liberal yönetisim çerçevesinde, uluslar arasi örgütler, devlet ve sivil toplum kuruluslari is birligi temelinde bir araya gelmekte, bu isbirligi sosyal politika alanini politikanin disina çikararak konunun sadece programlarin yürütülmesi gibi teknik bir açidan ele alinmasina neden olmaktadir. Son olarak da “workfare” programlarindaki istihdam edilebilirlik kurslari ve küçük girisimcilik programlarinin yoksullari ne tür bir emek piyasasina baglamak istedigi üzerinde durulacaktir. Buradaki temel çikis noktasi, yoksullukla issizligin bir tutularak, “çalisan yoksullar” kategorisinin göz ardi edilmesi olacaktir. Dolayisiyla “workfare” programlari, emek piyasasi kosullarini göz ardi ederek, yoksullukla mücadelede etkin bir yol olmaktan ziyade, piyasanin sosyal politika alaninda hegemonyasini pekistirecek bir islev görmektedir.